Column | Het zijn de kleine dingen die het doen… die het doen

Diaconaal medewerker Jennie Harmelink schreef voor de Vierklank van februari een column over winterse schoonheid en grote stadsproblematiek.

De eerste week van januari was een prachtige week om het jaar fris te beginnen. Uit veiligheid wandelde ik van Leusden naar Amersfoort, mijn bergschoenen uitgerust met ijzeren antislipzolen. De tocht werd een klein avontuur, vol winterse schoonheid die ik dankbaar vastlegde met mijn camera.

Op mijn werk aangekomen – gaskachel iets hoger, koffie met Spa blauw en versgemalen bonen – opende ik mijn laptop. De witte, stille natuur maakte al snel plaats voor ijskoude berichten over mensen die letterlijk en figuurlijk in de kou zitten.

Er kwamen complexe hulpvragen binnen: mensen met schulden die een huisuitzetting dreigen te krijgen, wijkteams die geen oplossingen meer hebben, burgers die dakloos dreigen te raken terwijl de urgentielijsten oplopen tot veertien maanden wachttijd. De straatadvocaat van Motiva zoekt naar mogelijkheden voor mensen die de nachtopvang mijden en liever buiten blijven, zelfs in de winterse kou. En soms maakt onbegrepen gedrag het voor hulpverleners bijna onmogelijk om iemand door het woud van regels heen te loodsen.

Wanneer ik de sheet open met de stand van zaken van de hulpvragen via DeKerkHelptMee.nl, zie ik dat er al 62 meldingen zijn binnengekomen. Ik word warm van binnen als ik zie hoeveel hulpvragen de diakenen van de PGA en PGHAN hebben geaccepteerd én opgelost. Ook de voedselbankactie Samen tegen Armoede gaf een goede opbrengst voor de voedselbankwinkel.

We kunnen als kerken de grote stadsproblematiek niet oplossen. Ook ik, als diaconaal opbouwwerker, realiseer me dat, te midden van alle zorgen die ik dagelijks zie. Toch groeit mijn overtuiging dat de gemeenschap van kerken een bron is van barmhartigheid en medemenselijkheid, waaruit we mogen delen: aandacht, tijd, energie, vaardigheden, spullen en geld. Dáármee maken we het verschil voor mensen in de kou.

We staan als kerken midden in een samenleving waar gemeente en sociaal domein zich enorm inspannen om regelingen, hulpvoorzieningen en oplossingen te bieden. Maar diezelfde systemen brengen ook complexe procedures en administratieve druk met zich mee, waardoor de mens achter de hulpvraag soms uit beeld dreigt te raken. Niet uit onwil van professionals – zij werken keihard – maar door de manier waarop het systeem is georganiseerd.

Juist daarom zijn een helpende hand, een luisterend oor, een kleine gift, een goed gesprek of een ‘warme’ thuisplek zo belangrijk. Het zijn die tekenen van medemenselijkheid die, dwars door de kou en negativiteit heen, iets zichtbaar maken van Gods liefde. Licht dat nooit dooft.

“We kunnen niet iedereen helpen, maar iedereen kan íemand helpen.” – Ronald Reagan